Δημοτικό Σχολείο Νοσοκομείου Παίδων "Η Αγία Σοφία"

Κάθε γιορτή του σχολείου μας αποτελεί μία μοναδική εμπειρία, κι αυτό γιατί απευθύνεται εκεί όπου υπάρχει περισσότερη ανάγκη για χαμόγελο, ελπίδα και κουράγιο, σε μαθητές που νοσηλεύονται! 

Η εκδήλωση που με πολλή αγάπη ετοιμάσαμε για να τιμήσουμε την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 ήταν διαφορετική από κάθε άλλη χρονιά. Αντί να γίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων, αποφασίσαμε να μεταφέρουμε το μήνυμα της ημέρας στους διαδρόμους των ογκολογικών κλινικών του Νοσοκομείου Παίδων "Η Αγία Σοφία", καθώς και στην είσοδο του Νοσοκομείου, ώστε να λάβουν μέρος και τα παιδιά των υπολοίπων κλινικών.

Το πρωί της Παρασκευής 24 Οκτωβρίου, οι εκπαιδευτικοί του Δημοτικού και Νηπιαγωγείου, μαζί με μουσικά όργανα, κατευθυνθήκαμε στις ογκολογικές κλινικές, κρατώντας μικρές ελληνικές σημαίες. 

Εκεί μας υποδέχτηκαν με χαμόγελο οι γιατροί, οι νοσηλευτές και φυσικά οι νοσηλευόμενοι, που ανυπομονούσαν να παρακολουθήσουν τη μικρή μας γιορτή!

Η εκδήλωση ξεκίνησε με γνωστά, επίκαιρα τραγούδια που όλοι αγαπάμε όπως το "Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του" και το "Κορόιδο Μουσολίνι". 

Οι μελωδίες και οι φωνές των παιδιών γέμισαν τον χώρο με ζωντάνια και ενθουσιασμό και έσβησαν για λίγο τον ήχο των μηχανημάτων...

 

Ενδιάμεσα στα τραγούδια και σχετικά με αυτά, οι εκπαιδευτικοί μιλήσαμε, με απλά λόγια, για τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 1940.

Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν πραγματοποιήθηκε μια μικρή, συμβολική παρέλαση. Οι νοσηλευόμενοι μαθητές, κρατώντας σημαίες και τραγουδώντας το «Στης Πίνδου τα βουνά», περπάτησαν αργά στους διαδρόμους, με τη βοήθεια του προσωπικού και των γονέων τους. Ήταν μια παρέλαση της ψυχής κι ελπίδας...

Η επετειακή μας εκδήλωση ολοκληρώθηκε ψάλλοντας όλοι μαζί, περήφανα, τον Εθνικό μας ύμνο!

 Η μικρή, αλλά ζεστή μας γιορτή, πραγματοποιήθηκε και στην είσοδο του Νοσοκομείου, όπου μας τίμησαν με την παρουσία τους ο Διοικητής των Νοσοκομείων Παίδων Αθήνας, κ. Μίχας, η αναπληρώτρια Διοικήτρια, κ. Κανέλλου, μέλη του ΔΣ, Τομεάρχες, Προϊσταμένες, Διοικητικό προσωπικό, ιατροί, νοσηλευτές. Τραγουδήσαμε με μεγάλο ενθουσιασμό τα αγαπημένα μας τραγούδια, με ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή από τους παρευρισκομένους. 

Διαβάσαμε σύντομα κείμενα και αφηγήσεις για τα γεγονότα του 1940: για το μεγάλο «Όχι» που είπε η Ελλάδα, για τον ηρωισμό των στρατιωτών στα βουνά της Πίνδου, για τις γυναίκες που κουβαλούσαν τρόφιμα και πολεμοφόδια μέσα στο χιόνι, για την πίστη στην ελευθερία και την ειρήνη. Όλοι άκουγαν με προσοχή και συγκίνηση. Ήταν μια ζωντανή ιστορία που άγγιξε τις καρδιές όλων.

Εξίσου συγκινητική με προηγουμένως ήταν η συμβολική παρέλαση που πραγματοποιήθηκε, περήφανα, αυτή τη φορά με μαθητές των Παιδιατρικών κλινικών του Νοσοκομείου.

Τέλος, κι εδώ όλοι μαζί - μαθητές, εκπαιδευτικοί, προσωπικό και επισκέπτες - ψάλαμε τον Εθνικό μας Ύμνο. Η συγκίνηση ήταν διάχυτη, τα μάτια πολλών γέμισαν δάκρυα, και όλοι νιώσαμε πως εκείνη τη στιγμή τιμούσαμε πραγματικά την πατρίδα μας, όχι μόνο με λόγια, αλλά με πράξεις αγάπης και ανθρωπιάς.

Ακολούθως, βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες με τη Διοίκηση και το προσωπικό του Νοσοκομείου. Όλοι χαμογελούσαν, και ήταν φανερό πως αυτή η απλή, ανθρώπινη γιορτή είχε αγγίξει τις καρδιές τους...

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι μόνο μια ημερομηνία στο ημερολόγιο ή μια παρέλαση στην πλατεία. Είναι ένα μάθημα ζωής: να λέμε «όχι» σε ό,τι μας φοβίζει, να στεκόμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον, να μη χάνουμε το κουράγιο μας. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο σπουδαίο μάθημα που μπορεί να πάρει ένα παιδί.

Ήταν μια μέρα γεμάτη συγκίνηση, χαρά και υπερηφάνεια. 

Φεύγοντας, όλοι νιώθαμε λίγο πιο πλούσιοι — όχι σε πράγματα, αλλά σε συναισθήματα. Και είμαστε σίγουροι πως οι ήρωες του ’40 θα ήταν περήφανοι για αυτή τη μικρή, αλλά τόσο μεγάλη, γιορτή μας.

Επίσης, αποτελεί υπενθύμιση ότι το εκπαιδευτικό έργο δεν περιορίζεται στο πρόγραμμα σπουδών· επεκτείνεται σε όλα όσα δίνουμε στα παιδιά μέσα από την καθημερινή αλληλεπίδραση, τη συνεργασία, τις δράσεις κοινωνικοποίησης και την καλλιέργεια της κοινωνικής ευθύνης.

Εμείς με τη σειρά μας αφιερώνουμε αυτήν την τιμή:

• στους μαθητές και τις μαθήτριές μας, που αγκαλιάζουν κάθε δράση με ενθουσιασμό και δημιουργικότητα,

• στους γονείς που στηρίζουν κάθε πρωτοβουλία,

• στη σχολική κοινότητα που λειτουργεί με ενότητα και όραμα

Θα θέλαμε από καρδιάς να ευχαριστήσουμε την Εθελοντική Ομάδα Σαντορίνης για την τιμή, για το έργο της και για το παράδειγμα που δίνει στην κοινωνία.

Με αφορμή την 12η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού, η οποία εναρμονίζεται με την Ευρωπαϊκή Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού, το σχολείο μας είχε τη μεγάλη χαρά να φιλοξενήσει έναν ξεχωριστό καλεσμένο: τον Σπύρο Χρυσικόπουλο, έναν σπουδαίο Έλληνα αθλητή, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στον αθλητισμό, την επιμονή και την υπέρβαση των ορίων.

Από την πρώτη στιγμή που μπήκε στην αίθουσα εκδηλώσεων, ο Σπύρος Χρυσικόπουλος κέρδισε τους μαθητές με το χαμόγελό του, την απλότητα και την ειλικρίνειά του. 

Δεν ήρθε απλώς να μιλήσει για τους αγώνες και τα ρεκόρ του, αλλά για κάτι πολύ πιο σημαντικό: το πώς καταφέρνει κανείς να συνεχίζει, ακόμα κι όταν αποτυγχάνει!

Με λόγια απλά, κατανοητά και γεμάτα ειλικρίνεια, μίλησε στα παιδιά για το ταξίδι του στον αθλητισμό. Περιέγραψε τις μεγάλες αποστάσεις που έχει κολυμπήσει, τους δύσκολους αγώνες που έχει δώσει, αλλά και τις στιγμές που ένιωσε να φτάνει στα όριά του. Είπε ότι δεν ήταν πάντα εύκολο, ότι πολλές φορές σκέφτηκε να τα παρατήσει, όμως κάτι μέσα του τον έκανε να συνεχίσει.

«Περισσότερο κι από τις επιτυχίες μου, με βοήθησαν οι αποτυχίες μου. Από αυτές έμαθα να μη σταματάω, να ξανασηκώνομαι και να προσπαθώ ξανά. Κάθε φορά που δεν τα παρατάς, έχεις ήδη κερδίσει!»

Αυτή η φράση έκανε όλα τα παιδιά να τον κοιτάζουν με θαυμασμό. Δεν ήταν πια ένας “ήρωας των ρεκόρ”, αλλά ένας άνθρωπος που ξέρει να αγωνίζεται με την καρδιά του.

Ο αθλητής μίλησε επίσης για τη σημασία της προπόνησης, της υπομονής, της πειθαρχίας και της ομαδικότητας. Εξήγησε πως ο αθλητισμός δεν είναι μόνο νίκες και μετάλλια, αλλά ένα σχολείο ζωής, που μαθαίνει στα παιδιά να σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους, να προσπαθούν χωρίς να απογοητεύονται και να χαίρονται κάθε μικρό βήμα προόδου.

Εκτός από την κύρια αίθουσα του σχολείου μας, ο μεγάλος πρωταθλητής περιηγήθηκε και στους διαδρόμους του Νοσοκομείου Παίδων "Η Αγία Σοφία" και συναντήθηκε στην 2η αίθουσα του σχολείου μας με παιδιά των Παιδιατρικών κλινικών. Το ενδιαφέρον ήταν εξίσου ζωηρό και οι ερωτήσεις βροχή!

Στο τέλος της ομιλίας του, προσέφερε στα παιδιά το βιβλίο του, μέσα στο οποίο περιγράφει τις εμπειρίες και τις σκέψεις του, καθώς και σελιδοδείκτες και μολύβια με αφιερώσεις. Τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα! Πολλά από αυτά του ζήτησαν αυτόγραφο και του υποσχέθηκαν πως θα διαβάσουν το βιβλίο του.

Η εκδήλωση έκλεισε με ένα μεγάλο χειροκρότημα και μια ομαδική φωτογραφία. Ήταν μια στιγμή χαράς, συγκίνησης και υπερηφάνειας, καθώς όλοι ένιωσαν πως πήραν κάτι πολύτιμο από αυτή τη συνάντηση: Ένα μάθημα ζωής!

Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος δεν μίλησε μόνο για τον αθλητισμό. Μίλησε για τη ζωή, για την επιμονή και για το θάρρος να ξαναπροσπαθείς, ακόμα κι όταν όλα φαίνονται δύσκολα. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο δυνατό μήνυμα που μπορούμε να μεταφέρουμε στα παιδιά μας!

Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Σπύρο Χρυσικόπουλο για τον χρόνο, τα λόγια και το παράδειγμά του. Η παρουσία του στο σχολείο μας γέμισε έμπνευση, αισιοδοξία και τη σιγουριά πως, με προσπάθεια και πίστη, μπορούμε όλοι να κατακτήσουμε τα δικά μας «ρεκόρ» στη ζωή!

Στους παρακάτω συνδέσμους, μπορούμε να απολαύσουμε μερικά από τα κατορθώματα του μεγάλου αθλητή!

      Με χαμόγελα και ενθουσιασμό ξεκίνησε και φέτος η νέα σχολική χρονιά και στο δικό μας, ιδιαίτερο, Νοσοκομειακό  σχολείο, με την τέλεση του καθιερωμένου αγιασμού. Όσοι από τους μαθητές είχαν την δυνατότητα, γονείς και εκπαιδευτικοί βρεθήκαμε στο χώρο που τελέστηκε ο αγιασμός, ανταλλάσσοντας ευχές για τη νέα εκπαιδευτική  χρονιά.

     Ο ιερέας του Νοσοκομείου Παίδων "Η Αγία Σοφία", πατήρ Αλέξανδρος, τέλεσε τον αγιασμό με κατάνυξη, μας ευλόγησε, μας ράντισε, και μας έδωσε πατρικές νουθεσίες, ευχόμενος σε όλους υγεία, πρόοδο και δύναμη για τη νέα αρχή. Στη συνέχεια ράντισε και ευλόγησε τις αίθουσες του σχολείου μας.

    Μετά τον αγιασμό, οι εκπαιδευτικοί προσφέραμε σε όλους τους μαθητές μας κάποιο όμορφο δώρο για το καλωσόρισμα.

     Η νέα σχολική χρονιά ας είναι μια ευκαιρία για δημιουργία, συνεργασία και νέες εμπειρίες. Όλοι μαζί, μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς, ας γίνουμε μια μεγάλη ομάδα με κοινό στόχο: Ακόμα και μέσα στο Νοσοκομείο, ακόμα και σε δύσκολες συνθήκες, να βιώνουμε την κοινότητα ενός σχολείου γεμάτου χαμόγελα, ασφάλεια, αγάπη για τη μάθηση κι ΕΛΠΙΔΑ!

    Ευχόμαστε ολόψυχα σε όλους μια σχολική χρονιά με περισσότερη υγεία, χαρές, πρόοδο και επιτυχίες σε όλους τους τομείς!

      Ένα διαφορετικό "Ουράνιο Τόξο" ζωγράφισαν σε πίνακα τα παιδιά που μένουν στον Ξενώνα "ΕΛΠΙΔΑ" κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής τους γιορτούλας. Όμως, ακόμα πιο εντυπωσιακό ήταν ένα άλλο, μελωδικό ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ, που ακούστηκε εκεί!

     Οι στίχοι αυτού του όμορφου τραγουδιού, που γράφτηκαν ειδικά για την γιορτή των παιδιών του Ξενώνα, είναι της Ρεβέκκας Ρούσση, ενώ η μελοποίηση και η εξαιρετική απόδοση έγινε από την Ελπίδα Γαδ, με καταγωγή από τη Σύρο.

  Όλοι όσοι παραστήκαμε σ΄αυτήν την γιορτούλα συγκινηθήκαμε πολύ...

  Συγχαίρουμε και την στιχουργό και την μελοποιό-τραγουδίστρια για την ευαισθησία τους...

      Ας απολαύσουμε μαζί το πιο μελωδικό ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ: 

Γιορτή της Μητέρας! 

Μια μέρα αφιερωμένη στη θυσία, την αγάπη και τη φροντίδα που προσφέρουν οι μητέρες σε όλο τον κόσμο!

Στην Ελλάδα, παραδοσιακά, τιμούμε την μητρότητα στο πρόσωπο της μητέρας Παναγίας, την ημέρα της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου). Όμως, έχει επικρατήσει και ο εορτασμός την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Παγκοσμίως, καθιερώθηκε να γιορτάζεται συνήθως τους μήνες Μάρτιο ή Μάιο.   

Η μέρα αυτή αποτελεί μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε την αξία των μητέρων και να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για όλα όσα κάνουν καθημερινά για εμάς. Από την εγκυμοσύνη και την γέννα μέχρι τη διαρκή φροντίδα και την υποστήριξη στην ανατροφή, οι μητέρες αποτελούν το θέμελιο της οικογένειας και της κοινωνίας. 

Την ημέρα αυτή συνηθίζουμε να προσφέρουμε στις μητέρες λουλούδια, δώρα και λόγια εκτίμησης, ως έμπρακτη έκφραση της αγάπη μας. Κι εμείς, εδώ στο νοσοκομειακό μας σχολείο, κάναμε το ίδιο! Ανάμεσα σε άλλα δώρα, οι μαθητές μας έφτιαξαν όμορφες κάρτες, με λόγια μέσα απ΄την ψυχή τους...